się głównie projektowaniem wnętrz oraz pracami konserwatorskimi. W tym okresie poznał dwóch wybitnych twórców polskiej abstrakcji geometrycznej – Kajetana Sosnowskiego oraz Henryka Stażewskiego. Szczególne znaczenie miała relacja ze Stażewskim, która przez wiele lat pozostawała ważnym punktem odniesienia dla jego postawy artystycznej. Około połowy lat 80. artysta konsekwentnie obrał nowy kierunek pracy, a przełomowym momentem okazał się 1984, kiedy zdecydował się poświęcić wyłącznie malarstwu. W 1987 w berlińskiej Galerie Pommersfelden odbyła się pierwsza indywidualna wystawa jego prac. Wkrótce potem zaczął tworzyć reliefy poprzedzone eksperymentami o charakterze konstruktywistycznym. Wielobarwne kompozycje przestrzenne, budowane z wąskich listewek naklejanych na podłoże z twardej płyty pilśniowej, stały się znakiem rozpoznawczym twórczości artysty. Nowacki w oryginalny sposób przekracza granice malarstwa pojmowanego jako układ plam barwnych na płótnie. Powstałe prace zdają się subtelnie migotać kolorem i podążać za spojrzeniem widza, tworząc pulsujące, wizualnie aktywne realizacje. Ich odbiór zmienia się wraz z kątem patrzenia, co wynika z przestrzennej konstrukcji i wielowarstwowej organizacji barw. Tym, co odróżnia reliefy Nowackiego od dokonań Stażewskiego, jest ich wyraźna dynamika oraz szczególny rodzaj emocjonalności budowanej kolorem. Artysta z dużą precyzją dobiera barwy, samodzielnie przygotowuje farby i w obrębie jednego reliefu stosuje zwykle od czterech do siedmiu odcieni pozostających ze sobą w harmonii. Trójwymiarowa struktura kompozycji umożliwia subtelne operowanie niuansami barwnymi zależnymi od wypukłości listewek i cieni powstających w przestrzeniach pomiędzy nimi. Wartość plastyczną mają więc nie tylko materialne elementy reliefu, lecz również przestrzeń, którą obejmują – „nierealne, nieistniejące samodzielnie” terytorium ujawniające się dzięki działaniu światła. Obcowanie z pracami Nowackiego staje się procesem stopniowego odkrywania – zmiana punktu widzenia odsłania kolejne jakości wizualne. Bożena Kowalska pisała o reliefach: „Ich uroda jest harmonijna, działa prostotą najczęściej i spokojem; rzadziej, dzięki ostrym kontrastom barw, niesie poczucie zagrożenia czy niepokoju. Te prace częściej emanują melancholią niż radością życia. Zawsze przykuwają wzrok i cieszą wyważaniem form i barw. Najprostsze z nich, o najmniejszej liczbie elementów, działają swoistym dostojeństwem i powagą. Zapraszają do medytacji”. W przeciwieństwie do realizacji części twórców op-artu w sztuce Nowackiego jest miejsce na ślad ręki artysty. Pozostaje on widoczny w wielu jego pracach, co przełamuje rygor geometrycznego porządku.