Rzeźba „Lupa Capitolina”, osadzona w ramie z elementów wózka dziecięcego, reinterpretuję wizerunek Wilczycy – symbol dzikiej, nieokiełznanej siły macierzyńskiej. Alexander Adamau pokazuje, że dzikość i wrażliwość nie znikają pod presją cywilizacji, lecz są tworzone i kontrolowane w ramach kulturowego mitu. Praca odsłania subtelną relację między opieką a kontrolą: troska jest zawsze wbudowana w system władzy, stając się narzędziem regulacji i podporządkowania. Rama z części wózka dziecięcego nie tyle podtrzymuje ciało wilczycy, ile czyni je obserwowalnym i kontrolowanym. Matczyność zostaje tu uwarunkowana przez dyscyplinarny porządek – nawet dzikość pełni funkcję podporządkowaną autorytetowi, stając się starannie kontrolowanym napięciem. Poprzez tę rzeźbę Adamau bada cienką granicę między intymnością a instytucjonalnością, prywatnością a nadzorem, pokazując, jak codzienne symbole opieki mogą równocześnie pełnić funkcję regulacyjną i psychologicznie ograniczającą. Praktyka artystyczna Alexandra Adamau koncentruje się na przecięciu ciała, wrażliwości i mechanizmów kontroli w ramach współczesnych systemów ochrony. Tworzy w obszarze rzeźby, instalacji i obiektów użytkowych, badając, jak materiały medyczne, ergonomiczne formy i standaryzowane urządzenia mogą stawać się narzędziami regulacji psychologicznej i społecznej. Jego obiekty balansują między intymnością a instytucją, między schronieniem a nadzorem, przekształcając codzienne symbole wsparcia w struktury zależności i wyobcowania. Alexander Adamau wystawiał swoje prace w prestiżowych instytucjach, m.in. w Neue Museum w Norymberdze (DE), Galerie für Zeitgenössische Kunst w Lipsku (DE), Arsenal Gallery w Białymstoku (PL) oraz Galerii Szczur w Poznaniu (PL). Brał udział w licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych, takich jak „HYPERREALISTIC MOTHER” (Galeria Szczur, Poznań 2025) i „When the sun is low – the shadows are long” (Galerie für Zeitgenössische Kunst, Lipsk 2022). Jest członkiem grupy artystycznej Shklatar. Poprzez prace takie jak „Wilczyca” Adamau prowokuje widza do refleksji nad granicami opieki i kontroli oraz nad tym, jak systemy władzy przenikają do najbardziej osobistych sfer życia. Rzeźba z jednej strony intymna, a z drugiej instytucjonalna, pokazuje, jak codzienne przedmioty mogą nabierać nowego znaczenia, stając się narzędziem analizy społecznej i psychologicznej.