Twórczość Aleksandry Wejchert sytuuje się na pograniczu malarstwa i rzeźby. Dużą część dorobku artystki stanowią drewniane reliefy, na których za pomocą drewnianych elementów o zróżnicowanych kształtach i wysokościach autorka uzyskuje efekt ruchu - falowania, wibrowania, pulsowania. Dodatkowo pracowała ona z pleksiglasem i metalem (w zależności od zamierzonego efektu). Faktura dzieła była dla niej tak samo ważna jak kolor. W tym znaczeniu sztuka Wejchert ma pewne punkty styczne z op-artem, ponieważ artystka chętnie operowała barwnymi pasmami tonalnymi. Ich kształty i zestawienia jedynie potęgują wszechobecne na jej reliefach wrażenie ruchu. W efekcie, jak zauważyła krytyk sztuki Cyril Barrett, trudno umieścić twórczość Wejchert na scenie artystycznej. W swoich pracach autorka nawiązuje do różnych nurtów abstrakcji bez wyraźnego podporządkowania się żadnemu z nich. Wyraźne są u niej zarówno zainteresowania strukturami abstrakcji formalnej, jak i wspomnianym op-artem. Dodatkowo na jej płótnach widać minimalistyczne formy, które nawiązują kształtem do świata natury.