„Nie interesują mnie przedmioty czy miejsca, są dla mnie martwe. Skupiam się więc na człowieku. Ludzkie ciało, w którym szukam tego, co poza nim – a więc ducha, duszy, życia – łączę z malarstwem minionych wieków, które samo w sobie nosi życie. Próbuję wejść w dialog z tym, co minęło – choć patrząc z drugiej strony, minęły tylko czasy, w jakich tamte obrazy powstawały, one same istnieją przecież do dziś”. Agnieszka Nienartowicz