„Makowski pisze swoje rysunki tak, jak pisze się listy, których adresat jest jeszcze nieznany. I równocześnie Makowski rysuje to, co pisze, odnajduje w mowie znaków to wszystko, co w niej jest bezpośrednie, co jako sam przekaz, sam fakt i sens komunikacji wyprzedza jej przedmiot i rezultat. Jest w tym świeżość, jest wiara w samą potrzebę nawiązywania i podtrzymywania łączności, prowadzenia dalej dialogu, który trwa, choć zmieniają się cywilizacje i alfabety, pojęcia i języki, symbole i wartości”. Mieczysław Porębski Prezentowany obiekt ma charakter prawdziwego unikatu: nie jest to książka z ilustracjami, lecz taka, która staje się nośnikiem autonomicznej pracy Makowskiego. Na kartach teozoficznej rozprawy Annie Besant artysta prowadzi własną narrację – wpisuje w druk gęstą sieć szkiców, znaków i myślowych notatek, jakby dopowiadał do tekstu równoległy komentarz. To wyjątkowe portfolio prac stanowi wizualny traktat: do oglądania i do „czytania” jednocześnie. Makowski traktuje literę i kaligrafię na równi z rysunkiem, a cyfrę i znak jak elementy poetyckiej składni. Ten sposób pracy odpowiada logice jego sztuki przyjmującej często formę przenikliwej zagadki. Kontakt z pracami Makowskiego przypomina obcowanie z wieloznacznym rebusem, w którym geometria spotyka się z intelektualną grą znaczeń i sensów. Na kolejnych stronach pojawiają się układy prostych brył i figur – spirale, klocki, walce, stożki – zestawiane z grubymi pociągnięciami pędzla i dopiskami na marginesie. Niekiedy Makowski kondensuje obraz do jednego, powtarzanego motywu, innym razem mnoży elementy, zamykając je w jednym wyraźnie nakreślonym zbiorze, by wzmocnić ich wzajemne powiązanie. Niniejszy obiekt stanowi rodzaj prywatnego dziennik złożonego z obrazów i słów, a zarazem świadectwo intelektualnych fascynacji Zbigniewa Makowskiego. Swoiste wpisanie się w rozprawę Besant można czytać jako gest dialogu z projektem, który próbował opisać doświadczenie duchowe uporządkowanym, naukowym językiem. Przenikliwa umiejętność do spajania różnych porządków staje się tu symbolem wiary, że niewidzialne da się przełożyć na znaki.