Tytus Czyżewski jest jednym z najważniejszych heroldów polskiej awangardy. Zarówno jego dzieła, jak i aktywność na polu życia artystycznego znamionowały najważniejsze przełomy dokonujące się w sztuce modernistycznej drugiej i trzeciej dekady XX stulecia. Ten wychowanek krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, już w 1907 roku wyjechał do Paryża, gdzie zapoznał się z najnowszymi prądami nowoczesnymi. Jego pobyt nad Sekwaną w latach 1910-12 to czas zapoznania się teorią kubizmu. Niepodważalnym wkładem Czyżewskiego w rozwój polskiej awangardy to transmisja na rodzimy grunt formuł kubizmu, futuryzmu i dadaizmu, co pozwoliło tutaj podważyć naturalistyczny dogmat malarstwa i wykluć się polskiemu ekspresjonizmu. Czyżewski – malarz, poeta i krytyk – był współzałożycielem grupy Ekspresjonistów Polskich (Formistów) i redaktorem czasopisma „Formiści”. Jego awangardowe prace, do momentu rozpadu stowarzyszenia i wyjazdu artysty, ponownie, do Paryża, zrywały z „siatkówkowym” widzeniem przedmiotów – Czyżewski prymitywizował naturę, syntetyzował i zderzał różne perspektywy widzenia, spłaszczając przestrzeń obrazową. Klimat jego formistycznych prac – opartych o groteskowe zestawienia elementów – bliski jest sztuce nadrealistycznej. Prezentowana akwarela pochodząca ze spuścizny po Alfonsie Karnym była zapewne darem Czyżewskiego dla rzeźbiarza. Schematycznie ujęte sylwety naczyń i skromna paleta barwna pozostają tutaj w służbie badania relacji przestrzennych na płaszczyźnie podobrazia.