Stanisław Masłowski, jeden z najwnikliwszych obserwatorów wsi i pejzażu, już od lat Warszawskiej Klasy Rysunkowej kształcił się w duchu pracy z natury – z notatnikiem i szkicownikiem, pod okiem Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamieńskiego, którzy wymagali rzetelnej „prawdy widzenia”. Ten sposób myślenia był bliski nowemu realizmowi kręgu Józefa Chełmońskiego, a sam Masłowski szybko przyzwyczaił się do życia „w drodze”: po studiach mieszkał w Warszawie, ale regularnie wyjeżdżał na plenery, m.in. na Ukrainę. W jego malarstwie realizm spotyka się z wyczuciem rytmu linii i barwy, dzięki czemu nawet proste motywy mają klarowną konstrukcję i spokojną poetykę. Prezentowany niewielki obraz olejny na desce, datowany na 1897 rok, ma charakter sceny z pogranicza rodzajowości i pejzażu. W jesiennym, lekko przygaszonym świetle spotykają się dwaj jeźdźcy w towarzystwie koni i psów. Ich rozmowa buduje napięcie chwili i artysta nie rozgrywa jej teatralnie: ważniejsza jest wiarygodność sytuacji i atmosfera miejsca. Tło stanowią łąki i rzadkie drzewa, a miękkie pociągnięcia pędzla modelują trawy i mokry grunt. Przejścia tonu w szarawym niebie i oddali scalają przestrzeń, dając wrażenie cichego, późnojesiennego dnia. Masłowski komponuje scenę oszczędnie, ale precyzyjnie. Ciemny akcent jeźdźca na kasztanowatym koniu równoważy jasna sylweta konia po prawej, a grupa psów zamyka kadr, prowadząc oko po przekątnej. Motyw konia – ważny już w jego wczesnych studiach – jest tu potraktowany z czułością. Zwierzęta nie są rekwizytem, lecz równorzędnymi bohaterami obrazu. Postacie ujęte są bez przesadnych szczegółów, w typowym dla Masłowskiego skrócie, który zostawia miejsce na światło i ruch. W tej równowadze między szczegółem a uogólnieniem, między dotykiem pędzla a dużymi, spokojnymi płaszczyznami, ujawnia się dojrzałość artysty i przekonanie, że natura jest najlepszym nauczycielem formy.