Autorka zafascynowana jest nostalgicznym, mrocznym klimatem klasycznego filmu, zwłaszcza z gatunku Noir, kultowego czarnego kryminału. Wchodzi w te konwencje, by przetworzyć ich pierwotne znaczenia i konteksty w osobistą opowieść. Powstają z tej transformacji kompozycje niejednoznaczne, wielowarstwowe i wyraziste w swej formie. Prace te nawiązują również do komiksu. Niczym kadry z filmu, gdzie światło i mrok tworzą niepokojącą scenę dla zdarzeń i postaci przypominających bohaterów z kart powieści Chandlera w nocnych zaułkach podupadłego miasta. Dajmy zatem uwieść się tej fikcji. Mariola Jaśko jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 1994 ukończyła pracownię malarstwa prowadzoną przez profesora Adama Wsiołkowskiego. Artystka początkowo zainteresowana malarstwem abstrakcyjnym z czasem wykształciła zupełnie indywidualną formułę malarstwa nawiązującą do nurtów surrealizmu i realizmu magicznego. Inspirację do pracy artystka czerpie także z dawnej sztuki, zwłaszcza z epoki późnego renesansu. O pracach Jaśko mówi się, że są rodzajem patchworku obfitującego w liczne nawiązania do kultury oraz historii idei, wobec czego w kompozycjach artystki można zaobserwować oddane z niezwykłą precyzją detale zabytków architektury czy nawet motywy biblijne. Przesłanie i interpretacja zestawionych ze sobą na płaszczyźnie płócien atrybutów, mimo dzielącej ich chronologicznej odległości pozostaje jednak ponadczasowa i aktualna. Jak przyznaje sama artystka: „Twórczość współczesna ma w sobie dużo energii, wolności, bo nie ma już żadnych hamulców, żadnych ograniczeń – ani medialnych, ani intelektualnych. W sztuce dawnej odnajduję ponadczasowe piękno, harmonię, mądrość i wiele ukrytych znaczeń, które próbuję odczytywać”.