Małgorzata Rittersschild należy do pokolenia artystek, których doświadczenie twórcze kształtowało się w burzliwym okresie przemian artystycznych i społecznych lat 80. Studiując w pracowni profesora Stefana Gierowskiego na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, znalazła się w środowisku, w którym malarstwo traktowano nie jako rzemiosło, lecz formę duchowej praktyki. Równolegle, w Pracowni Struktur Wizualnych profesora Romana Owidzkiego zetknęła się z myśleniem o obrazie jako o systemie znaków i relacji, co w przyszłości zaowocowało w jej pracy świadomym napięciem między emocją a konstrukcją. W latach 80. Małgorzata Rittersschild współtworzyła krąg artystów nowej ekspresji, biorąc udział w formacyjnych wystawach środowiska Gruppy. Nie była jednak jedynie uczestniczką wspólnotowego zrywu; jej malarstwo już wówczas wyróżniały cicha, introspektywna tonacja oraz nieufność wobec gestu, który zbyt łatwo staje się deklaracją. Po intensywnych latach artystycznego dialogu i poszukiwań nadeszła długa przerwa, niemal trzy dekady zawodowej ciszy, wypełnionej pracą zarobkową i życiem codziennym. Małgorzata Rittersschild nie przestała jednak notować, rysować, zapisywać obrazów i słów. Jej kilkadziesiąt szkicowników, powstałych w tym czasie, stanowi rodzaj wewnętrznego archiwum, w którym splatają się fragmenty rzeczywistości, ślady lektur, motywy powracających snów i wspomnień. Ten okres „milczenia” okazał się paradoksalnie jednym z najbardziej twórczych – przygotowywał bowiem powrót do malarstwa w nowym wymiarze, wolnym od presji środowiska i artystycznych mód. Powrót Małgorzaty Rittersschild do sztuki po 2018 można odczytywać jako gest ponownego nawiązania kontaktu z samą sobą, a także jako świadome działanie na rzecz odzyskania pamięci. W jej najnowszych obrazach obecne są ślady tamtego czasu: czułość dla materii, zaufanie do intuicji i potrzeba dotknięcia tajemnicy, która wciąż wymyka się jednoznacznemu opisowi. To malarstwo mówi o ciągłości – o tym, że twórczość nie jest procesem linearnym, lecz rytmem powrotów i zawieszeń, stanów czuwania i uśpienia. Dziś Małgorzata Rittersschild powraca nie tylko jako artystka, lecz także jako świadek własnego czasu, jako osoba, która potrafi przemienić doświadczenie przerwy w przestrzeń znaczenia. Jej malarstwo staje się zapisem czujnego trwania, poszukiwaniem sensu w tym, co ulotne, i próbą nadania formy temu, co nieustannie wymyka się językowi. Wrażliwość, którą zachowała, sprawia, że jej twórczość, choć zakorzeniona w historii polskiej nowej ekspresji, pozostaje głęboko współczesna, skupiona na pytaniu o istotę widzenia, pamięci i obecności.