Twórczość Maniaka nawiązuje do tradycji sztuki ziemi i konceptualizmu lat 60. i 70. Zajmują go efemeryczne aspekty sztuki, a swoje działania opiera na prostych gestach wykonywanych w prozaicznym polskim pejzażu: toruje sobie drogę wśród gałęzi i krzewów, mierzy własnym ciałem odległości między pniami drzew, czy, tworząc geometryczne układy parachoreograficzne, niepostrzeżenie wtapia się w krajobraz.