W 1958 roku na Ogólnopolskim Salonie Architektury Wnętrz w Krakowie Marian Sigmund zaprezentował kompletnie umeblowane wnętrze mieszkalne. „Część jadalna, do pracy, do wypoczynku – nie mówiąc już o wspomnianej kuchni – rysowały się oddzielnie i potraktowano je nieco inaczej w formie: jadalnia prosta i lekka, ożywiona rytmiką plecionki siedzenia krzeseł; część do pracy grająca tonacją i liniami drewna jesionowego; część zaś wypoczynkowa miękka, główny swój wyraz zawdzięczała tapicerce, a więc jej tkaninie i barwom. Całość wnętrza utrzymana w duchu ’ładowskim’, to znacz z uwydatnieniem walorów surowca i techniki” (Józef Grabowski, Ogólnopolski Salon Architektury Wnętrz, „Architektura”, 1959 nr 1, s. 3). Na wyposażeniu wnętrza znalazły się meble autorstwa Sigmunda, m.in. komplet krzeseł o wyplatanych siedziskach w jadalni oraz będący ich poszerzoną wersją z podłokietnikami fotel w części do pracy. Prezentowane krzesło jest produkcyjną wersją siedziska z wystawy krakowskiej. Projekt cechuje niezwykła prostota. Niewielkich grubości elementy konstrukcyjne oraz wyplot siedzenia dają mu optyczną lekkość. Dekoracyjność krzesła wynika jedynie z użytego materiału – złocistej barwy jesionu oraz splotu w siedzisku. Idea krakowskiego Salonu Architektury Wnętrz polegała na tym, by prezentowane na wystawie meble można było kupić. Jeszcze w trakcie trwania pokazu były one rzemieślniczo wykonywane na zamówienie. Nowoczesne meble o konstrukcjach stalowych i z użyciem tworzyw sztucznych, którymi OSAW zasłynął, wykonywane były w Meblarskiej Pracowni Doświadczalnej powołanej przy Związku Artystów Plastyków. Z inicjatywy Sigmunda produkcji wszystkich mebli drewnianych podjęła się CPLiA. Prawdopodobnie na początku lat 60. XX wieku krótką serię foteli i krzeseł z wyplatanymi siedzeniami według projektu Sigmunda wyprodukowała Spółdzielnia „Trojnik” w Wojniczu.