„Odbiorcy pozbawieni odczuwania sacrum są mało podatni na działanie sztuki, a twórca nie może bez tej specyficznej intuicji istnieć. Owszem, będzie on w stanie produkować obiekty sztuki, ale pozbawione siły działania. Nie ma zaś dobrego obrazu bez jego działania niewytłumaczalnego. Sztuka, która powstała pod wpływem prądów zupełnie racjonalistycznych, jest bezsilna”. Jerzy Nowosielski Portrety Jerzego Nowosielskiego należą do najbardziej rozpoznawalnych zjawisk w polskim malarstwie powojennym. Artysta traktował wizerunek człowieka nie jako psychologiczną analizę, lecz spotkanie z tajemnicą osoby. Model jest u niego raczej obecnością niż charakterem – trwa w milczeniu, zawieszony między realnością a ikoną. Twarze, często pozbawione emocjonalnych detali, stają się gładkimi maskami, a spojrzenia – nieobecne lub skierowane w głąb. Ten brak ekspresji nie oznacza chłodu; przeciwnie, portrety Nowosielskiego pulsują wewnętrznym napięciem, są podszyte duchowym niepokojem i ciszą kontemplacji. Charakterystyczna jest monumentalność postaci – nawet w kameralnej skali mają one godność świętych przedstawionych w ikonach. Prosta linia, płaska plama barwna, geometryzacja rysów – wszystko to prowadzi do redukcji formy i skupienia uwagi na samej obecności człowieka. Ciało, zwłaszcza kobiece, zachowuje zmysłowość, lecz nigdy nie ulega uprzedmiotowieniu; funkcjonuje jako nośnik światła, łagodny kontur oddzielający sacrum od świata materii. W efekcie portrety Nowosielskiego są zarazem bardzo cielesne i niematerialne, jakby uchwycone na granicy między tym, co widzialne, a tym, co duchowe.