Abstrakcja geometryczna to stylistyka, której przez wiele lat pozostaje wierny Jerzy Kałucki. Tym, co wyróżnia sztukę tego artysty, jest jej multimedialność: Kałuckiego interesują podobne zagadnienia wizualne, które realizuje w rozmaitych mediach artystycznych. Poza malarstwem zajmuje się rysunkiem, grafiką, a także tworzy instalacje. Kolejne jego realizacje pozostają zatem efektami mierzenia się z problemami artystycznymi, którym artysta jest wierny od lat. Pierwsza z prezentowanych prac należy do słynnego cyklu artysty „Przebiegi”. Była to seria inspirowana ruchem, napięciem i rytmem. Kałucki rozwijał cykl od lat 70. XX wieku. Kompozycje te opierają się na precyzyjnych, matematycznie skonstruowanych liniach i łukach, które przecinają i modelują przestrzeń obrazu, tworząc wrażenie ruchu, napięcia i dynamiki. Artysta, zainspirowany zarówno architekturą, jak i fizyką, traktuje linię jako głównego bohatera – nie ilustrację, lecz ślad procesu, emocji i energii. „Przebiegi” to nie tylko eksploracja geometrii, lecz także próba uchwycenia rytmu współczesnego świata – jego przyspieszenia, chaosu i zmienności – w ramach doskonałej formy wizualnej. Jak opisuje twórczość Kałuckiego Marta Kucio: „Od 1968 w pracach Jerzego Kałuckiego pojawia się motyw koła, łuku, elipsy, które to konsekwentnie stosowane przez artystę do chwili obecnej stały się znakiem rozpoznawczym jego twórczości. Po prawie dwudziestu latach, w roku 1986, do tego repertuaru form malarz dodał linię prostą, rozumianą jednak jako fragment gigantycznego łuku. (…) Te silne uproszczenia, skondensowane pod względem formy i koloru kompozycje sprawiają wrażenie ładu, harmonii i spokoju. Z pozoru jednoznaczne i oczywiste przedstawienia przy wnikliwym oglądzie ulegają swoistej przemianie. Płaskie powierzchnie odkrywają głębie i wypukłości, łuk niespodziewanie „wyprostowuje” się, a prosta „zakrzywia”. Okręgi, proste, wycinki łuku zdają się wybiegać poza ramy obrazu. Artysta zwraca uwagę widza właśnie na to, co znajduje się poza obrębem płótna, na przestrzeń, w której przecina się nieskończenie wiele łuków i nieskończenie wiele prostych, także tych, których fragmenty udało się zatrzymać i utrwalić w prostokącie płótna. Chodzi więc o wyjście poza ramy blejtramu, o sięgnięcie w przestrzeń możliwą do ogarnięcia już nie wzrokiem, ale jedynie wyobraźnią”. (Marta Kucio, Koło, łuk, elipsa, [w:] Kwartalnik literacki „Kresy”, nr 3, 1998, s. 183). Druga zamieszczona w katalogu praca zatytułowana „Nieobecność”, powstała w 2006, stanowi świadectwo długiego trwania w twórczości Kałuckiego idei zarysowanych przez Martę Kucio. Charakterystyczne łuki pojawiły się u Kałuckiego już w latach 70., kiedy to na polskiej scenie artystycznej prym wiodły praktyki konceptualistyczne. Ich założenie było jasne: widz miał odtworzyć za pomocą własnej wyobraźni przerwaną, nie namalowaną część łuku, którego powtarzalny kształt artysta wyliczył z matematyczną precyzją. W „Nieobecności” gest ten zostaje dodatkowo wzmocniony poprzez wprowadzenie wyraźnie wyodrębnionej, jasnej płaszczyzny – prostokąta ustawionego pod lekkim kątem wobec pionowo zorientowanego formatu obrazu. Ten „obcy” element przerywa logiczny bieg łuków, ustanawiając napięcie między porządkiem konstrukcji a ingerencją, która wydaje się niemal przypadkowa. W „Nieobecności” szczególnie wyraźnie ujawnia się także peryskopowy charakter tej twórczości. Oglądający ma dostęp wyłącznie do wzrokowego śladu – do fragmentu łuku, do częściowej konfiguracji przestrzeni. Reszta istnieje jedynie jako potencjał wyobraźni. Obraz nie oferuje iluzji głębi w sensie tradycyjnym; jego przestrzeń jest mentalna, konstruowana w umyśle odbiorcy. Tym samym Kałucki pozostaje wierny własnemu „konstruktywizmowi filozoficznemu”: geometria staje się sposobem porządkowania doświadczenia, próbą odnalezienia harmonii wobec nadmiaru i chaotyczności rzeczywistości. „Nieobecność” potwierdza więc ciągłość myślenia artysty – od wczesnych „Przebiegów” po realizacje XXI wieku. Motyw łuku, linia rozumiana jako fragment większej krzywizny, napięcie między tym, co widzialne, a tym, co domyślne – wszystkie te elementy tworzą spójny język wizualny. To malarstwo zdyscyplinowane, a zarazem otwarte; chłodne w formie, lecz intelektualnie i wyobrażeniowo intensywne.