„Mówiąc szczerze nie snuję głębszych rozważań o tym czym jest, lub czym powinna być sztuka. Uważam, że do tego, starego jak ludzkość, sposobu wyrażania siebie niezbędna jest przede wszystkim wyobraźnia. ‘Wszyscy wiedzą, że sztuka jest potrzebna ale nikt nie wie do czego’ – ktoś żartobliwie powiedział. Jest w tym pełnym bezradności stwierdzeniu ukryta i taka racja, że sztuka może być wszystkim i wszystko może być sztuką”. Jacek Sroka Jacek Sroka wypracował swój unikalny, figuratywny język malarski, który charakteryzuje się silnym zabarwieniem groteskowym. W swoich pracach świadomie zestawia elementy dramatyczne z humorystycznymi, co jest szczególnie widoczne w jego wczesnym malarstwie zaliczanym do nurtu „Nowej ekspresji”. Charakteryzuje się ona programową „dzikością”, manifestującą się w ekspresyjnej stylizacji postaci i podejmowaniu kontrowersyjnych tematów. To wszystko składa się na wyrazistą całość, która przyciąga uwagę. W swoim malarskim opisie rzeczywistości, Sroka przyjmuje dystans wobec ludzkiej natury, co jest widoczne również w dziele „Parysko - złodziejska historia”. Obraz przedstawia moment rabunku, który mimo swojej grozy, jest przedstawiony w sposób humorystyczny i ironiczny. Sroka nie stroni od kontrowersyjnych tematów i tabu, co jest charakterystyczne dla jego twórczości. Na jego płótnach, często malowanych żywymi, kontrastowymi barwami, kontrowersje przeistaczają się w zabawne scenki, przekształcając to, co przyziemne lub odrażające w malarską wizję. Jest to zabieg, który można uznać za estetyzację makabry z nutą czarnego humoru, ale wykonany w sposób, który nie przysłania głównego problemu. Prezentowane dzieło jest niezwykle kolorowe i dekoracyjne, z równomiernie rozłożonymi elementami w polu obrazowym. Przedstawia scenę, którą – co znamienne dla Jacka Sroki – zaobserwował osobiście w Paryżu: przesadnie elegancką damę, ofiarę dwóch rabusiów płci żeńskiej, której złota, zdobna torebka (nieco przypominająca zdobioną skrzynkę z kosztownościami) zaraz zostanie opróżniona z kosztowności. Obraz jest dynamiczny, wszystkie postaci są w ruchu, co dodaje napięcia kompozycji.