„‘Organizmy’ to wynik emocjonalnego, a nie naukowego, zainteresowania konstrukcją ciał, ich złożonością i względnością. Nie interesuje mnie biologia jako taka. Próbuję przedstawić swoje subiektywne wyobrażenie o tym, co niewidoczne, podskórne, wewnętrzne... Wnętrza moich organizmów złożone są raczej z abstrakcyjnych pojęć, osobistych doświadczeń, odczuć i wrażeń, a nie z biologicznych organów. Elementy odnoszące się do budowy zwierząt czy roślin stanowią symboliczny słownik, którym posługuję się, aby wypowiedzieć się na temat sensu, złożoności i woli życia”. IRMINA STAŚ Irmina Staś jest przedstawicielką młodego pokolenia artystek, która szybko zyskała uznanie wśród publiczności. Malarka ukończyła studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w 2012. Obecnie pracuje w macierzystej uczelni w Pracowni Koncepcji Obrazu prowadzonej przez Pawła Susida. Twórczynię najczęściej kojarzymy z kompozycji budowanych ze zwielokrotnionych elementów zaczerpniętych ze świata organicznego: części ciał, przekształcanych w taki sposób, że budują wręcz surrealistyczne, ale regularne układy. Częściami składowymi języka artystki są również komponenty świata roślin. Odrealnione i przekształcone z fantazją, budują harmonijne i intrygujące widza kompozycje. W katalogu wystawy indywidualnej artystki sprzed kilku lat Piotr Policht zwracał uwagę na podobieństwo malarstwa Staś do dokonań polskich twórców powojennych, działających w obszarze malarstwa materii oraz surrealizmu. Artystyczne korzenie są jednak jedynie punktem wyjścia dla osobnej i bardzo oryginalnej twórczości. „Mimo niewątpliwych pokrewieństw, kiedy ustawimy jej obrazy obok Rosenstein lub Sterna, jak na dłoni widać również całą paletę dzielących je różnic. Próżno szukać u Staś tego rodzaju dramatyzmu, egzystencjalnych torsji wywołanych załamaniem się wiary w nowoczesny projekt (…). Sięgając po język bliski powojennym surrealistom, Staś żeni go z pozornie sprzecznym uniwersum racjonalnej, postkonstruktywistycznej abstrakcji” – pisał. „(…) Oba obozy – konstruktywistyczny i surrealistyczny – dążyły jednak do samolikwidacji sztuki jako nieuchronnego końca awangardowego projektu. Staś, choć jest wnuczką ich obu, przeciwnie, stoi raczej twardo na pozycji obrończyni jej trwałości i swego rodzaju pozaczasowości, wyłamującej się z nowoczesnej opowieści snutej w duchu kulturowego ewolucjonizmu. (…) Jeśli spróbujemy opisać obrazy Staś na poziomie czysto formalnym, okaże się, że dominują w nich uporządkowane, często symetryczne, niemal ornamentalne kompozycje, malowane w elegancki, płaszczyznowy sposób. Próżno szukać tu grubych impastów i ’niemalarskich’ materiałów zatopionych w pigmencie. Jeśli farba wchodzi w bardziej skomplikowaną relację z podobraziem, to nie ‘wyrywając się’ z niego, a delikatnie wtapiając w strukturę płótna lub papieru” (Piotr Policht, Nowe rzeczy [w:] Kształty i przedmioty, katalog wystawy, Miejski Ośrodek Sztuki w Gorzowie Wielkopolskim, 2018).