Antoni Kozakiewicz swoje artystyczne wykształcenie zdobywał w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, w latach 1857-66 pod kierunkiem Władysława Łuszczkiewicza oraz Feliksa Szynalewskiego. Jego pierwszym, istotnym zleceniem była realizacja polichromii na sklepieniu Kościoła Misjonarzy w Stradomiu (wówczas pod Krakowem), gdzie współtworzył ten projekt między innymi z Aleksandrem Kotsisem. W 1863 roku, podczas powstania styczniowego, wraz ze swym bratem Piotrem – rzeźbiarzem – dołączył do bojowników. Niestety został schwytany przez oddziały rosyjskie i trafił do niewoli. Pod koniec lat 60. kontynuował naukę na Akademii Wiedeńskiej u Eduarda von Engertha. W 1870 odbył podróż po Austrii oraz Alpach wraz ze swoim przyjacielem, Kotsisem. W Monachium otworzył swoją reprezentacyjną pracownię malarską wraz z Franciszkiem Streittem, którą odwiedził bawarski książę Luitpold Wittelsbach. Był członkiem Monachijskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych, aktywnie uczestniczył w życiu polskiej kolonii artystycznej nad Izarą skoncentrowanej wokół osoby Józefa Brandta. Artysta regularnie odwiedzał kraj oraz często podróżował na Węgry. Wykonywał wiele zleceń dla marszandów, a jego sztuka cieszyła się wzięciem w Wielkiej Brytanii, Austrii, Francji oraz w Stanach Zjednoczonych. W 1900 roku powrócił do Polski. Początkowo mieszkał w Warszawie, a następnie w uzdrowiskowej Szczawnicy, gdzie uczył młodzież oraz zajmował się projektowaniem zabawek i scenografii teatralnych. Pod koniec życia powrócił do Krakowa. Kozakiewicz początkowo malował miejskie pejzaże, kolejno zaczął specjalizować się w przedstawieniach historycznych o zabarwieniu rodzajowym oraz scenach z powstania styczniowego. W Monachium rozpoczął malowanie scen ludowych o silnych cechach „szkoły monachijskiej”, z widokami polskiej wsi, małych miasteczek, górali, Romów czy Żydów. W jego malarstwie zauważalne są także wpływy późnego biedermeieru.