Choć Andrzej Wróblewski znany jest głownie z przejmujących kompozycji, na czele z błękitnymi i pełnymi dramatyzmu „Rozstrzelaniami”, to warto pamiętać, iż artysta zaczął szlifować swój talent od technik graficznych. Pierwszym mentorem w świecie sztuki była dla niego matka. To ona nauczyła go metody drzeworytniczej i to pod jej kierunkiem w latach 1944-45 wykonał swoje pierwsze grafiki, m.in.: Memento mori – „Czaszka“ z 1944 oraz późniejsze „Don Kichot“, „Dworzec“ czy prezentowana w ofercie „Corrdia Detoros“. We wstępie do katalogu pośmiertnej wystawy Wróblewskiego z 1958 w ramach XI Festiwalu Sztuk Plastycznych w Sopocie, krytyk Jerzy Madeyski pisał na temat drzeworytów artysty: „Pomijając stojącą na wysokim poziomie stronę techniczną, kompozycyjnie nie można im nic zarzucić. Ładnie zapełniona powierzchnia, prawidłowe rozłożenie plamy oraz doskonała, oscylująca na granicy stylizacji synteza tematu cechują drzeworytniczą działalność Wróblewskiego”. W jego bogatym oeuvre znajduje się również wiele prac na papierze, będących zarówno szkicami do obrazów olejnych, samodzielnymi kompozycjami lub osobistym rysunkami, ukazującymi prywatne życie Wróblewskiego.Andrzej Wróblewski wielokrotnie odchodził i powracał do realistycznych tendencji we własnym malarstwie, stosując nowe pomysły formalne czy kompozycyjne. Równocześnie, z niezwykłą sprawnością posługiwał się motywami zaczerpniętymi z malarstwa surrealistycznego, tworząc przejmujące portrety i pejzaże. W jednym ze swoich niewielkich kalendarzyków prowadzonych od 1948, które stały się skarbnicami myśli i umysłu przedwcześnie zmarłego geniusza, artysta dzieli się oceną własnego drogi twórczej: „Swój rozwój artystyczny mógłbym scharakteryzować następująco: Na I i II roku ASP pracowałem w ramach dyscypliny postimpresjonistycznej. Później zetknąłem się z grupą abstrakcjonistów i brałem udział w Wystawie Sztuki Nowoczesnej, traktując ten kierunek dążeń artystycznych jako najbardziej marksistowski. Po wystawie zorientowałem się w sprzeczności swojej teorii z praktyką - reagowania ludzi na wystawie i zacząłem pracować nad realistycznym, tematycznym obrazem. Około pół roku malowałem prace wyraźnie surrealistyczne, które jednak przez swoją siłą oddziaływania pozostały dla mnie najżywotniejszym momentem mojej twórczości. Widząc olbrzymie braki w moich umiejętnościach malarskich, skoncentrowałem się na realistycznym studium i poprawnej, psychologicznie pogłębionej kompozycji. Ten okres poprzez IV i V rok ASP, trwa do dziś i wskutek braku czasu na stałe malowanie, nie wiem jak prędko będę mógł nawiązać do bardziej twórczych, skrótowych rozwiązań tematycznego obrazu. Co do pracy dydaktycznej: jest ona ściśle zależna od tego czy w danym okresie pracuję twórczo czy nie. Własna praca wzbogaca korektę i daje malarzowi wiarę w sens twórczości artystycznej wiarę, którą trzeba nieraz przekazać wahającym się studentom.”