Artystyczna droga Aleksandra Kobzdeja prowadziła od postimpresjonistycznych fascynacji kolorem, przez epizod socrealistyczny, aż po radykalne eksperymenty z materią i przestrzenią obrazu. Każdy z tych etapów był jednak nie tylko zerwaniem ze starym na rzecz nowego, lecz także próbą przekraczania zasad i granic samego malarstwa. Kobzdeja interesował bowiem obraz rozumiany jako autonomiczny organizm – struktura podlegająca nieustannej przemianie. Cykl „Szczeliny”, rozwijany od drugiej połowy lat 60., stanowi kulminację tych poszukiwań. W pracach należących do tej serii powierzchnia płótna przestaje być neutralnym polem kompozycji; staje się materią poddaną fizycznemu procesowi naruszania, rozrywania i przebudowywania. „Szczelina w bieli” należy do najbardziej sugestywnych realizacji tego okresu. Monochromatyczna, rozświetlona powierzchnia obrazu zostaje przecięta głębokim pęknięciem, które nie pełni wyłącznie funkcji formalnej. Szczelina działa tutaj jak ślad ingerencji, rana lub otwarcie odsłaniające ukryte warstwy materii. Kobzdej buduje kompozycję poprzez nagromadzenie gęstych struktur malarskich, reliefów i nieregularnych faktur, w które wnikają elementy innych tworzyw. Dzięki temu obraz traci swoją iluzjonistyczną płaskość i zaczyna funkcjonować niemalże jak obiekt przestrzenny. Artysta świadomie zaciera granice pomiędzy malarstwem a rzeźbą, podporządkowując kompozycję logice materii.